در ولادت مولا امیرالمؤمنین علیه السلام


دنـیــا شنـود پیــام مــا را                عــالــم نگــرَد مقــام مـا را
بخشیـد خـدای حـیّ منّـان
  در عیــد علـی تـمــام مـا را
ای کعبه چو جان به برگرفتی
  از دسـت خــدا امــام مـا را
این جـان محمّد است کعبه
  بـر او بــرسـان سـلام مـا را
در زمــرۀ دوستــان مــولا
  امشـب بنـویـس نـام مـا را
شیـرین بـه ولایت علی کن
                      بـا کـوثـر نــور، کــام مـا را
امشب در خود به غیر بستی
با صاحب خویشتن نشستی
ای کعبـه حرم شدی از امشب                 در عـرش، علم شدی از امشب
عــالـم همـه تشنــۀ کـرامت
     تو بحـر کـرم شـدی از امشب
با دست خدا بـه لوح محفوظ
  ممـدوح قلـم شـدی از امشب
بت‌هـا شده ذکرشان هوالحی
  خالی ز صنـم شـدی از امشب
تــا دم زنــی از تجلّـی هــو
  هو گفتی و دم شدی از امشب
طــوبـی کـه علـی مرتضی را
  تو خـاک قدم شدی از امشب
دلـدادۀ وصـل یـار بودی
دیوار نه، سینه را گشودی
تــا فـاطمـه را ز دور دیـدی                چون جامه جگر ز هم دریدی
از چـارطـرف بـه نغمـۀ وحی
  آوازۀ «فــادْخـلـی» شنیـدی
گویی کـه به شوق میهمـانت
  آغـوش گـشـودی و دویـدی
یـا همچـو کبـوتـران عـاشق
  بــر گـرد ســر علـی پـریدی
هم ذکـر «علی علی» گـرفتی
  هم بانگ «خدا خدا» کشیدی
یـک عمـر در انتظــار بودی
  امشب به وصال خود رسیدی
نـور ازلـی مبارکت باد
میلاد علی مبارکت باد
این مظـهـر داور است، کعبه!                 ایـن روح مطـهـر است کعبه
در مصحـف سینه‌اش نگه‌کن
  قـــرآن پیمبــر اسـت کعبه
بــازوی ورا ببــوس امشـب
  این فـاتـح خیبـر است کعبه
امشـب پــدر تمــام عــالم
  در دامـن مـــادر است کعبه
ایــن سیّــد کــلّ انبـیــا را
  جان است و برادر است کعبه
بر خویش ببال از این چه بهتر
  مهمـان تـو حیدر است کعبه
این صاحب جاودانی توست
مولود نه، بلکـه بـانی توست
از مکّـه و کعبــه و پیمبــر                      تبـریـک بـه ذات حـیّ داور
انوار جمال غیـب تـا صبـح
  از کعبه به‌ عرش می‌کشد سر
دارند به کعبـه شـب‌نشینی
  بنـت اسـد و خـدا و حیـدر
جبــریـل بـه احتـرام مولا
  بـر بـام حـرم گشوده شهپر
کعبـه ز ولادت علـی یـافت
  میـلاد دوبــاره، جـان دیگر
تطهیر شدی بـه نـور مـولا
  ای بیت‌خدا! از این چه‌بهتر؟
بت‌ها همه سربه خاک سودند
تا صبـح، «علی علی» سرودند
ای ذکـر خـوش حـرم، ثنـایت             جـان همـه حاجیـان فدایت
هم بوسه‌زده «حجر» به‌دستت
  هم چشمِ «مقام»، جای پایت
رکـن و حـرم و صفـا و مــروه
  هـر چـار، اسیر یـک دعـایت
جـان دو جهـان، رسـول اکـرم
  دلــدادۀ صــوت دلــربـایت
بـا معـجـــزۀ مسیـح خیــزد
  بر مـرده اگـر رسـد صـدایت
والله‌که کعبه قطعه‌سنگی است
  زآن نیز کـم است، بـی‌ولایت
تو جان و حرم، تن است مولا
حج، دور تو گشتن است مولا
مـداح تــو ذات حـی منّـان             اوصاف‌ تو «قدر»و «نور»و«فرقان»
توحید به مهر توست توحید
  ایمــان بـه ولای تـوست ایمـان
بــوذر بــه محبت تــو بوذر
  سلمـان بــه ولایـت تـو سلمـان
با بـردن نام تو عجب نیست
  در حشــر رهـد ز نــار، شیطـان
بر ختم رسل فقط تو خواندی
  قـــرآن، پیـش از نـــزول قـرآن
بــوسید لــب تــو را محمّد
  یعنی که بخوان‌بخـوان علی‌جان!
بگشا لب و وصف خویشتن‌گو
با سـورۀ «مـؤمنون» سخن‌گو
هم ‌عبدی و هم خـدای مظهر                     هم نفـس رسول، هم برادر
شمشیـر خـدا و شیــر احمد
  در غـزوۀ بـدر و فتـح خیبر
یک ضربت تو به جنگ خندق
  از طــاعت کــائنــات برتر
هــر لحظــۀ لیلـةالمَبــیتت
  با طاعت انس و جان برابر
با یـک نگه تـو خلـق، سلمان
  بـا یـک نفست همه ابوذر
والله قسـم، قسـم بـه قــرآن
  زیبندۀ تـوست نــام حیدر
والله تو حیدری، علی‌جان!
شمشیر پیمبری علی‌جان!
تــو روح کتــاب آسمـانی                        لبـریـز مبـانی و معـانی
تــوحید مقــاوم ایستاده   قـرآن همیشـه جاودانی
کـردند همـه صحـابه اقرار
  در محضر تـو بـه ناتوانی
در کوی تو صد هزار موسی
  فخـریّـه کنند بـر شبـانی
تو نفس محمّدی علی جان
  بالله قسـم ای رسول ثانی
کی گفته امـام نفس احمد
  گـردنـد فلانـی و فلانی؟
کی دیده که جاهل تیمّم
یـابد به ولی حق، تقدّم؟
دیدید که نفس مصطفی کیست؟           دیدید علی مـرتضی کیست؟
دیـدید کـه در خـطــاب قــرآن   ممدوح خـدا در انما کیست؟
پــاسـخ بــدهیــد روز خیـبـر   از قلب علی گـره‌گشا کیست؟
حجـت بـه همـه تمــام گـردید   دیدیدکه حجت خدا کیست؟
خــوانـدیـم نـمـاز رو بـه قبلـه   دیدیم کـه قبلـۀ دعـا کیست
والله بــه جــز علــی نـگـوییم   پـرسند اگـر امـام ما کیست؟
ای خصم! بیا ببُر سر از ما
عالم ز شما و حیـدر از ما
شیعه ز همه سـر است فردا                    دنبـال پیمبــر است فردا 
شیعـه بـه ولایـت امـامش   سیـراب ز کوثر است فردا
یک یـا علی از عبـادت خلق   بالاتـر و بـرتـر است فردا
والله قســم پـنــاه شیعـه   صدّیقــۀ اطهر است فردا
والله قســم لـــوای توحید   بر شانـۀ حیدر است فردا
زیــــر عـلــم ولایـــت او   سرتاسرِ محشر است فردا
شیعه همه جا بوَد علی‌دوست
حقـا که بهشت، عاشق اوست
شیعه است کـه اقتــدار دارد              شیعه است کـه اعتبـار دارد
شیعه است‌که بـا نثار جانش   سـرخـطِّ وصــال یــار دارد
شیعه است‌که بـا ولای حیدر   می‌میـــرد و افتــخـار دارد
شیعه است‌ که‌در خزان غم‌ها   بــا مهـــر علــی بهـار دارد
نه شوق بهشت در سر اوست   نـه بیــم ز خشـم نــار دارد
دیدار علی بهشتِ شیعه است   شیعه به جنان چه‌ کار دارد؟
«میثم» همه عمر حیدری باش
بــا مهــر علـی پیمبـری باش

 

مرآت ولایت 3- غلامرضا سازگار

تاریخ ارسال : سه شنبه 1 تیر 1389
آخرین بازدید : دوشنبه 17 مرداد 1401
تعداد بازدید کننده : 3715
دفعات مشاهده : 3884
» ارسال نظرات
متن پیام : *
نام :
تصویر امنیتی :
 
 
 

خبر داغ

عصر شعر عاشورایی / شعر خوانی محمد سعید میرزایی

رسم اهل ادب/ مداحی واجب، مداحی مستحب، مداحی حرام

حاج اصغرسعیدمنش / این دل تنگم عقده ها دارد...

قال رسول الله صل الله علیه واله و سلّم

همـانا در نهــان مـردم بـا ایمـان، معـرفت و شنـاختی نسبت بـه امــام حسیـن علیه السلام نهفته است.

(البحار: جلد 43، صفحه 271)
مسئله روز

مسئله : اگر برای مسح، رطوبتی در کف دست نمانده باشد نمی‌تواند دست را با آب خارج، تر کند، بلکه (آقای سیستانی:... باید از ریش خود رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید و گرفتن رطوبت از غیر ریش و مسح نمودن با آن محل اشکال است.) باید از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید.

(آقای بهجت:... بنابر احتیاط باید اول از تری موی ریش و ابرو کمک بگیرد و اگر در آنها تری نبود از دست‌ها رطوبت می‌گیرد.)

آیت‌الله مکارم: اگر رطوبت کف دست خشک شود می‌تواند از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد با آن مسح کند، ولی از آب خارج جایز نیست و اگر فقط به اندازۀ مسح سر رطوبت دارد سر را با همان رطوبت مسح کند برای مسح پاها از اعضای دیگر، رطوبت بگیرد.

 (توضیح‌المسائل‌مراجع،مسأله 257)

اینستاگرام

پنل کاربری

کلیه حقوق مادی و معنوی مطالب متعلق به موسسه هنر و ادبیات هلال می باشد
طراحی و برنامه نویسی گروه فاواتک