در مدح حضرت خدیجه سلام الله علیها


مـن کیستـم یگـانه امیـد محمّـدم
ناموس وحی و همسر والای احمدم
ام‌الائــمــه مــــادر ام‌الائــمــه‌ام
یعنی خدیجه دختـر پـاک خویلدم
                            روح بزرگ خواجه اسراست در تنم
                            گلخانۀ بهشت رسول است دامنم

من بین دشمنان زره مصطفی شدم
بـر بـانـوان معـلـم درس وفـا شدم
گشتم چو پیش روی رسول خدا سپر
از چارسـو نشـانـۀ سنـگ جفا شدم
                             بـر پیکـرم بـه شـوق دفاع پیامبر
                             سنگ جفا ز شاخۀ گل بود خوب‌تر

من پـاسدار اشرف خلق دو عالمم
اسلام متکی شده بر عزم محکمم
همچون علی کنار محمّد ستاده‌ام
در سایۀ رسـول خـدا فوق مریمم
                        مریم حضـور مـریم من می‌کند قیام
                        عیسی به یازده پسرم می‌دهد سلام

شخص رسول بـرده به تجلیل نام من
گیــرد ز اعتـبـار و شـرف احتـرام من
خلقت اگر سلام دهندم عجیب نیست
حتی خـدا رسـانده به احمد سلام من
                       سر تا قدم اگر چه وجودم مقدس است
                       بر من مقـام مادر زهرا شدن بس است

پیش از نزول وحی خدا خوانده‌ام نماز
بــردم رخ نیــاز بــه درگــاه بی‌نیـاز
قـرآن فـرود نـامـده گفتـم شهـادتین
اسلام شد ز من، من از اسلام سـرفـراز
                        روز ازل کــه یــار رسـول خـدا شدم
                        سر تا قدم خدایی و از خود جدا شدم

پیغمبر است شاهد پاکی و عصمتم
بر سـر نهـاده خـواجۀ کل تاج عزّتم
روزی که خاک حضرت آدم نبود گل
شد همسری خواجۀ لولاک، قسمتم
                               تنها نه از نساء رسول خدا سرم
                               جز دخترم ز کـلّ زنان نیز برترم

زن‌هـای مکه یکسـره از من بریده‌اند
دیگر ز خـانه‌ام ز حسـد پا کشیده‌اند
بر قلب من ز نیش زبان‌ها زدند نیش
هـرگـز مـقـام و منـزلتـم را ندیده‌اند
                             هر جا به غیر خانه من پا گذاشتند
                             حتی به وضـع حملم تنها گذاشتند

تنها به حجره مانده و مأیوس از همه
دائم لبم بـه ذکـر خـدا داشت زمزمه
دیـدم یکـی ز مهـر مـرا می‌زنـد صدا
مادر منم کـه هم سخنم با تو، فاطمه!
                                    مادر چرا غریبی من یاور توام
                                     ریحانۀ رسول خدا دختر توام

مادر ز بی وفایی زن‌ها مکن گله
قابل نییَند تـا به تو گردند قابله
بـا نصِّ «لایمسه الا المطهرون»
بین زنان مکه و ما هست فاصله
                       لبخند زن که دست خداوند، یار توست
                       مـریم صفیّه آسیـه هاجـر کنـار توست

این بود قدر و منزلت و اقتدار من
تا مـادریِ فـاطمه شد افتخار من
ممنونم از رسـول خدا و خدای او
بـر فاطمه سلام خـداوندگـار من
                              «میثم» قصیدۀ تو قبول رسول باد
                              زیبا سروده‌ای صلـه‌ات با بتول باد


صیام تا قیام 3- غلامرضا سازگار

تاریخ ارسال : یکشنبه 24 مرداد 1389
آخرین بازدید : یکشنبه 3 مهر 1401
تعداد بازدید کننده : 3817
دفعات مشاهده : 3892
» ارسال نظرات
متن پیام : *
نام :
تصویر امنیتی :
 
 
 

خبر داغ

عصر شعر عاشورایی / شعر خوانی محمد سعید میرزایی

رسم اهل ادب/ مداحی واجب، مداحی مستحب، مداحی حرام

حاج اصغرسعیدمنش / این دل تنگم عقده ها دارد...

قال رسول الله صل الله علیه واله و سلّم

همـانا در نهــان مـردم بـا ایمـان، معـرفت و شنـاختی نسبت بـه امــام حسیـن علیه السلام نهفته است.

(البحار: جلد 43، صفحه 271)
مسئله روز

مسئله : اگر برای مسح، رطوبتی در کف دست نمانده باشد نمی‌تواند دست را با آب خارج، تر کند، بلکه (آقای سیستانی:... باید از ریش خود رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید و گرفتن رطوبت از غیر ریش و مسح نمودن با آن محل اشکال است.) باید از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید.

(آقای بهجت:... بنابر احتیاط باید اول از تری موی ریش و ابرو کمک بگیرد و اگر در آنها تری نبود از دست‌ها رطوبت می‌گیرد.)

آیت‌الله مکارم: اگر رطوبت کف دست خشک شود می‌تواند از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد با آن مسح کند، ولی از آب خارج جایز نیست و اگر فقط به اندازۀ مسح سر رطوبت دارد سر را با همان رطوبت مسح کند برای مسح پاها از اعضای دیگر، رطوبت بگیرد.

 (توضیح‌المسائل‌مراجع،مسأله 257)

اینستاگرام

پنل کاربری

کلیه حقوق مادی و معنوی مطالب متعلق به موسسه هنر و ادبیات هلال می باشد
طراحی و برنامه نویسی گروه فاواتک