موسسه هنر و ادبیات هلال

یا حسن علیه السلام

خنــدۀ ختــم رسـل، می‌شکفد از لب تو
روح عیسی به فلک، پر زند از «یارب» تو
چشـم خورشید بوَد، فرشِ رهِ مکوکبِ تو
جــــان عـــالم بـه فــدای تو و امّ و اب تو
                                       بــــه هـــزار اسم خـدا، ماه هزار انجمنی
                                       پای تا فرق همه، حسن خدایی، حسنی

باغ وحی از نفس پاک تو، جان می‌گیرد
مــؤمن از مهـر شما، خطّ امان می‌گیرد
صــد چـــو داود به مدح تو زبان می‌گیرد
روح از گـــردش چشـم تو روان می‌گیرد
                                      ای دعــا شیفتـــۀ شعلـــۀ تـــاب و تـب تـو
                                      تو که هستی که بُوَد دوش نبی، مرکب تو

حلـــم، یک شاخه گل از باغ بهشت خویت
خضــر، یک تشنه، که بنشسته کنار جویت
مهــــر، یـــــک ذرّۀ نـــــاچیــز، ز مهــر رویت
مــــاه، یک سائل درمــانده، به خاک کویت
                                              اختران، جلوه‌گرفته همه از جلوت تو
                                              آفتـــــاب آینـــــه دار حــرم خلـوت تو

جـــود، پیـــوسته بــه جود و کرمت می‌نازد
ســرفــــرازی، بـــه تــــــراب قدمت می‌نازد
حـــــرم کعبــــه، بــــه بیت الحرمت می‌نازد
این مسیحاست، که بر فیض دمت می‌نازد
                                       هــــر کجــا مـلک الـهی‌است بُـوَد تربت تو
                                       پس چرا شهر مدینه است پر از غربت تو؟

تـــو کـــه ســر، تـا بـه قدم، آینۀ ذوالمننی
تو خودِ حُسن خدایی و حَسن در حَسنی
تـــو کـه در هـر وطنی، شاهد هر انجمنی
بـه چـه جـرمی و چه تقصیر، غریب وطنی
                                      دلت از زخـم زبــان، پاره شده، چون جگرت
                                      کس ندانست و نداند که چه آمد به سرت

طفل بودی، که کتک خوردن مادر دیدی
اشـــک چشـــم پــدر و داغ برادر دیدی
آنچــه آمـد بــــه ســــر آل پیمبــر دیدی
ســـال‌ها، غــربت و تنهاییِ حیدر دیدی
                                       بـــود یـــک عمــر فقط قوت تو، خون دل تو
                                       چه توان گفت، که شد همسر تو، قاتل تو

بــــارها پــــــاره شد ای یـوسف زهرا، جگرت
نـــاسـزا گـفت، حضــــور تـــو، عــدو بـر پدرت
پیـــش رو، یـــار همـه مار شده پشت سرت
ای بسا زخم، که زد دوست به دل، بیشترت
                                        نه عجب گر ز غمت سنگ، به صحرا گرید
                                        آب‌هـا خــــون شـود و ماهـی دریـا گــرید

بــارها، چرخ ستمکار تو را کشت حسن
مــاجرای در و دیــوار، تو را کشت حسن
غــم بی‌دردی انصـار، تو را کشت حسن
به چه تقصیر دگر یار، تو را کشت حسن
                                          سال‌هـا بـر جگرت نیزه و شمشیر زدند
                                          از چــه ای جان جهان، بر بدنت تیر زدند

دوست دارم کــه شبــی، شمع مزار تو شوم
ســـوزم و نــورْفشـان، در شـب تـار تـــو شوم
جــان و دل بــاخته، بی‌صبــــر و قـرار تو شوم
ســـر بــــه دیــــوار نهــم، زائـــر زار تـــو شوم
                                               هر چه از سوز جگر ناله کنم زار زنم
                                               نگذارنـد که یک بــوسه به دیوار زنم

حرمت را، نه چراغ و نه رواق و نه در است
زائر قبر تو، ماه است و نسیـم سحر است
قبــــر بی زائـــر تـــو، کعبـۀ اهل نظر است
لاله‌اش خـون دل «میثم» خونین‌جگر است
                                       آه شیعـه است، کـه از خاک مزارت، خیزد
                                       اشک مهدی است، که بر تربت پاکت ریزد

یک ماه خون گرفته 4 - غلامرضا سازگار
تاریخ ارسال : پنجشنبه 13 آبان 1389
آخرین بازدید : سه شنبه 1 آبان 1397
تعداد بازدید کننده : 2028
دفعات مشاهده : 2078
» ارسال نظرات
متن پیام : *
نام :
تصویر امنیتی :
 
 
 

قطعه داغ تازه ویژه اربعین حسینی

قال رسول الله صلی الله علیه وآله

گناه‌کارترین فرد در عرفات کسی است که از آن جا بازگردد در حالی که گمان می‌برد آمرزیده نخواهد شد.

(بحارالانوار:جلد 99،صفحه 248)

مسئله روز

مسئله : اگر برای مسح، رطوبتی در کف دست نمانده باشد نمی‌تواند دست را با آب خارج، تر کند، بلکه (آقای سیستانی:... باید از ریش خود رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید و گرفتن رطوبت از غیر ریش و مسح نمودن با آن محل اشکال است.) باید از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید.

(آقای بهجت:... بنابر احتیاط باید اول از تری موی ریش و ابرو کمک بگیرد و اگر در آنها تری نبود از دست‌ها رطوبت می‌گیرد.)

آیت‌الله مکارم: اگر رطوبت کف دست خشک شود می‌تواند از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد با آن مسح کند، ولی از آب خارج جایز نیست و اگر فقط به اندازۀ مسح سر رطوبت دارد سر را با همان رطوبت مسح کند برای مسح پاها از اعضای دیگر، رطوبت بگیرد.

 (توضیح‌المسائل‌مراجع،مسأله 257)

اینستاگرام

پنل کاربری

کلیه حقوق مادی و معنوی مطالب متعلق به موسسه هنر و ادبیات هلال می باشد
طراحی و برنامه نویسی گروه فاواتک