در ولادت امام حسین علیه السلام

مـاه شعبــان آفتاب آورده‌ای
روی حـق را بی‌نقاب آورده‌ای
قلب زهرا چشم حیدر را چراغ
روح احمـد را گـلاب آورده‌ای
در حقیقت از دل دریـای نـور
بــر محمّـد دُرِّ نـاب آورده‌ای
تشـنـگــان وادی ایـثــار را
آب شیـریـن‌تر ز آب آورده‌ای
                             آفـرینش پــر شـده از یا حسین
                             کل هستی کرده خلوت با حسین

اهل عالم عیـد مصباح الهداست
عید کـل خلقت و عید خداست
این تمـام وحـی بـر دوش نبی
این همان قـرآن ختم‌الانبیاست
چشم خود نگشوده گفتا جبرئیل
یا محمّد ایـن شهیـد کـربلاست
این امام پیشتـر از خلقـت است
این شفیـع خلـق در روز جزاست
          ایـن بـــوَد پیغـمـبــران را نـــــور عـیـــن
          این حسین است این حسین است ای حسین

این مــدال شــانـۀ پیغمبـر است
این سراپا احمد است و حیدر است
ایـن رســـول‌الله خـــون انبــیــا
این کتــاب‌الله دسـت مــادر است
مصطفی از اوست، او از مصطفاست
بلکه جـان مصطفـی در پیکـر است
در سفیـدی گلـویش خــوانــده‌اند
کز ولادت عـاشـق تـرک ســر است
                            ذات حق او را مکرم خوانده است
                            روضه‌اش را بهر آدم خوانده‌است

چشم شو دل، وجه داور را ببین
روح شــو روح مصــور را ببین
یک نگه کن بر گل روی حسین
احمد و زهـرا و حیـدر را ببین
آیۀ «والفجر» را بـا من بخوان
سـورۀ والفـجـر دیگـر را ببین
بر همـه اعضـای او سر تا قدم
جـای لـب‌های پیمبـر را ببین
                           جبرئیل امشب نگهبانش شوی
                           سعی کن گهواره جنبانش شوی

فــرش را امشـب گـل‌افشـانی کنید
عـرش را بـــا هـم چـراغــانی کنید
عرشیان امشب حسین آید به عرش
جــان بـه استقبــال قـربـانی کنید
بــا تمـاشـای جـمـالش همچنـان
سیـــر در آیــــات قــرآنــی کنید
با بیــان وحـی در وصــف حسین
مثـل پیغمبــر ثنـــاخـوانــی کنید
                                گسترید از بال، بر او فرش را
                                در بغل گیـرید جان عرش را

عطر جنّت چیست خاک کوی اوست
لیـلــۀ قــدر الهــی مــوی اوسـت
روی هـر بــرگ گلـی در بــاغ خلـد
آیه‌ای در وصف خلق و خـوی اوست
وسعـت مـلــک خــداونـد عظیـم 
تا قیامت پـر ز هـای و هوی اوست
چشمـه‌هــای رحمـت و عفـو خدا
در همـه عـالم روان از جـوی اوست
                این حسین است این امام رحمت است
                هـم امــام و هـم تمــام رحـمت است

ای تــولایت تمــام دیـن حسین
ای خــدا آییـنـه و آییـن حسین
ای رســول‌الله از ســر تــا قــدم
ای خـدا را چهـرۀ خـونین حسین
از گلوی چـاک چـاک خـود بـه ما
هم دعا کن هم بگـو آمین حسین
بی تو بودن زنـدگی تلخ است تلخ
با تو جان دادن بوَد شیرین حسین
                                تا قیـامت دلربـایی می‌کنی
                                در دل عـالم خدایی می‌کنی

مصطفی را جـانی و جـانان تویی
روی دست و سینه‌اش قرآن تویی
حمـد تـو، تکبیـر تـو، تهـلیـل تو
دین تویی ایمان تویی قرآن تویی
در تـمـــام وسعـت مُلـک خـدا
مالک‌المُلک و ولی سلطـان تویی
در دل امـــواج تـــوفــان بــلا
نوح تو، کشتی تو، کشتیبان تویی
                      چشم ما و دست احسانت حسین
                      جـان عالـم بـاد قـربـانت حسین

روح را آرام جـــانـــی یــا حسین
یک جهان جان در جهانی یا حسین
اللـه اللـه مـعـنــی «اللـه نــــور»
در زمیــن و آسـمــانی یـا حسین
هـم در آغــوش خــدا می‌بینـمت
هـم چـراغ دوستـانـی یـا حسین
میهـمـــان تشـنــه‌کـــام کــربلا
عـالـمی را میــزبـانـی یـا حسین
                              عالـم اســلام بیت‌النـور تو 
                              پیکر صد چاک تو منشور تو

تا قیامت چشم‌هـا دریای توست
آب هم لب‌تشنۀ لب‌هـای توست
هـر سـر از تـن جـدا خـاک قدم
هر دل بشکسته جای پای توست
زخـم اکبـر، آیـــۀ ایـثـار و صبـر 
خون اصغر، جـوهر امضای توست
گرچه روزی نیست همچون روز تو
روزهـا هـر روز عـاشـورای توست
                    وصف تـو آیـات محکم می‌شود
                    میوه‌های نخل «میثم» می‌شود


مرآت ولایت 4 – غلامرضا سازگار

تاریخ ارسال : شنبه 28 خرداد 1390
آخرین بازدید : دوشنبه 31 شهریور 1399
تعداد بازدید کننده : 2428
دفعات مشاهده : 2524
» ارسال نظرات
متن پیام : *
نام :
تصویر امنیتی :
 
 
 

توسل به حضرت رقیه سلام الله علیها

خبر داغ

عشق تو ما را دیوانه کرده / مرحوم اصغر سعیدمنش

کتیبه روایت تاریخ بلعمی (محرم61 ه. ق)- استاد باقری

قال زین العابدین علیه السلام

هر مؤمنی که چشمانش برای کشته شدن حسین (ع) گریان شود به طوری که اشک بر گونه‌هایش سرازیر گردد، خداوند به سبب آن، او را در غرفه‌های بهشتی جای دهد که روزگاران درازی را در آنها به سر برد. 

(میزان‌الحکمة: 4265)

مسئله روز

مسئله : اگر برای مسح، رطوبتی در کف دست نمانده باشد نمی‌تواند دست را با آب خارج، تر کند، بلکه (آقای سیستانی:... باید از ریش خود رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید و گرفتن رطوبت از غیر ریش و مسح نمودن با آن محل اشکال است.) باید از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید.

(آقای بهجت:... بنابر احتیاط باید اول از تری موی ریش و ابرو کمک بگیرد و اگر در آنها تری نبود از دست‌ها رطوبت می‌گیرد.)

آیت‌الله مکارم: اگر رطوبت کف دست خشک شود می‌تواند از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد با آن مسح کند، ولی از آب خارج جایز نیست و اگر فقط به اندازۀ مسح سر رطوبت دارد سر را با همان رطوبت مسح کند برای مسح پاها از اعضای دیگر، رطوبت بگیرد.

 (توضیح‌المسائل‌مراجع،مسأله 257)

اینستاگرام

پنل کاربری

کلیه حقوق مادی و معنوی مطالب متعلق به موسسه هنر و ادبیات هلال می باشد
طراحی و برنامه نویسی گروه فاواتک