ولادت حضرت سیدالساجدین علیه السلام

بـاز یـاران عیـد دیـدار جمــال یـــار شد
بــاز فصـل رؤیــت مـهــر رخ دلـدار شد
بـاز مُلـک کبـریا شـد غـرق در دریای نور
بــاز میـلاد حسیـن‌بـن‌علـی تـکــرار شد
جان به کف گیرید جانان میرسد از کوه نور
دیـده بگشـایید اینـک لحظـۀ دیدار شـد
چشـم ثـارالله روشن شـد بـه رخسار علی
دامن شعبان، بهـار از این گـل رخسـار شد
                          بر گل رخسار، لبخندت مبارک یاحسین
                          لیلـۀ میـلاد فرزندت مبــارک یاحسین

مـرحبـا ای مـــاه شعبــان آفتـاب آورده‌ای
آفـتـــاب روی حــق را بـی‌نـقـاب آورده‌ای
شهربانو این که در آغوش بگرفتی علی‌است؟
یـا دوبــاره احـمـد خـتـمـی‌مـآب آورده‌ای
بـوی عطـر احمـدی بـر آسمان سـر می‌کشد
بلکـه بـر گـل‌های زهـرایـی گـلاب آورده‌ای 
بـر حسیـن‌بـن‌علـی زادی علـی‌بـن‌الحسین
یـا مگـر از کعـبـه امشـب بـوتراب آورده‌ای
                        مـادر ایـرانِ اهـل‌البیت، مــام نُه امام 
                        ای عروس فاطمه از فاطمه بـادت سلام

این پسر سـر تـا قـدم جـان حسین‌بن‌علی است
این پسـر نور است و فـرقان حسین‌بن‌علی‌ است
این پسر یـک بـاغ لالـه از بهشـت فـاطمه است
این پسر روح است و ریحان حسین‌بن‌علی است
این بـه روی شــانــۀ بـابـاست قـرص آفـتــاب
این بـه روی دسـت، قــرآن حسین‌بـن‌علی است
این پسر یاسین و طاها، این پسر والشمس و طور
این پسر نـور است و فـرقان حسین‌بـن‌‌علی است
                     نـور هـم گـردیـده مبهـوت رخ نورانیش
                     جای لب‌های علی پیداست بر پیشانیش

مرغ شب هـر شب بوَد محو منـاجات شبش
ذات رب‌العـالمین مشتــاقِ یــارب یــاربش
هـر نفـس دارد هـزاران ذکر در عمـق وجـود
بلکـه آنــی نــام معـبـودش نیـفتـد از لبش 
شب که در محراب مشغول مناجات و دعاست
آسمـان پیچـد بـه خـود در شعلۀ تاب و تبش
جــان مــن جــان هـمـه ذریــه و ام و ابـم
خـــاک درگـــاه وی و ذریـــه و ام و ابــش
                        با مناجاتش دل شب، دیده را دریا کنید
                        در مضـامین دعایش وحی را پیدا کنید

اوج پــروازش سـمـاوات و نمــازش بــر زمیـن
روح در آغـوش حـق بــر دامــن خاکـش جبین
بس‌کـه زینـت داد در حـال نـمــازش بــر نمـاز
از خـدا آمـد نــدایـش «انــت زیـن‌العـابدین»
شب که از خوف خدا تا صبح چشمش می‌گریست
زنـده می‌شـد ‌یـــاد شـب‌هــای امیـرالمـؤمنین
خـط او مشی من است و مهـر او دیـن من است
دیـن همین است و همین اسـت و همیـن است
                      بــا ولای او سرشتــه از ازل آب و گِلم
                      وای اگر یک لحظه مهر او نباشد در دلم

ای به زنجیر اسـارت ملـک هستـی را امیر
حلقـۀ زنجیـرهـا در حلقـۀ عشقـت اسیـر
ای خـدا را شیــر ای فــرزنـد شیـر کبـریا
شیری و در حلقۀ زنجیر هم شیر است شیر
پای تو بر نـاقۀ عـریـان بـه چشـم آسمـان
دست تـو در حلقـۀ زنجیـر مــا را دستگیـر
من نمی‌گویم خدایی، بنده‌ای چـون بنده‌ای؟
هم کریمی هم عظیمی هم سمیعی هم بصیر
                           عبد ذات کبریایی کبریایی می‌کنی
                           در مقام بندگی کار خدایی می‌کنی

گوش جان‌ها پُر بوَد پیوسته از آوای تو
شـام می‌لـرزد هنـوز از خطبـۀ غرای تو
از سرشگ چشم گریانت وضو گیرد نماز
ای وضوی بندگی از خون ساق پـای تو
خطبۀ ناب تو را نازم کـه در طشت طلا
گفت بابا آفرین بـر منطـق گـویـای تو
از زمیـن کـربلا تـا شـام از بــالای نـی
چشـم ثـارالله بـودی بـر قد و بالای تو
         تــو ســوار نــاقـۀ عـریـان حسیـن دیگـری 
         هم حسینی هم حسن هم احمدی هم حیدری

ای بیـابـان بقیعـت وسعت دل‌هــای مـا
پیـش‌تر از آفـرینـش رهبــر و مـولای مـا
هم فـروغ مـاه رویـت خـوب‌تـر از آفـتاب
هم خیــال بــاغ حسنت جنـةالاعلای مـا
ذکـر تـو تـوحیـد مـا تهلیـل ما تکبیـر مـا
حـبّ تــو ایمـان مـا دنیای ما عقبـای مـا
نیست در صحرای محشر وحشتی از تیرگی
تـا درخشـد پـرتو مهـر تـو از سیمـای مـا
            وصف تو ذکر خوش لیل و نهار «میثم» است
            مهـر تـو روز جــزا دار و نــدار «میثم» است


مرآت ولایت 4- غلامرضا سازگار

تاریخ ارسال : سه شنبه 31 خرداد 1390
آخرین بازدید : شنبه 29 شهریور 1399
تعداد بازدید کننده : 2144
دفعات مشاهده : 2208
» ارسال نظرات
متن پیام : *
نام :
تصویر امنیتی :
 
 
 

توسل به حضرت رقیه سلام الله علیها

خبر داغ

عشق تو ما را دیوانه کرده / مرحوم اصغر سعیدمنش

کتیبه روایت تاریخ بلعمی (محرم61 ه. ق)- استاد باقری

قال زین العابدین علیه السلام

هر مؤمنی که چشمانش برای کشته شدن حسین (ع) گریان شود به طوری که اشک بر گونه‌هایش سرازیر گردد، خداوند به سبب آن، او را در غرفه‌های بهشتی جای دهد که روزگاران درازی را در آنها به سر برد. 

(میزان‌الحکمة: 4265)

مسئله روز

مسئله : اگر برای مسح، رطوبتی در کف دست نمانده باشد نمی‌تواند دست را با آب خارج، تر کند، بلکه (آقای سیستانی:... باید از ریش خود رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید و گرفتن رطوبت از غیر ریش و مسح نمودن با آن محل اشکال است.) باید از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید.

(آقای بهجت:... بنابر احتیاط باید اول از تری موی ریش و ابرو کمک بگیرد و اگر در آنها تری نبود از دست‌ها رطوبت می‌گیرد.)

آیت‌الله مکارم: اگر رطوبت کف دست خشک شود می‌تواند از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد با آن مسح کند، ولی از آب خارج جایز نیست و اگر فقط به اندازۀ مسح سر رطوبت دارد سر را با همان رطوبت مسح کند برای مسح پاها از اعضای دیگر، رطوبت بگیرد.

 (توضیح‌المسائل‌مراجع،مسأله 257)

اینستاگرام

پنل کاربری

کلیه حقوق مادی و معنوی مطالب متعلق به موسسه هنر و ادبیات هلال می باشد
طراحی و برنامه نویسی گروه فاواتک