صبح ظهور

برقـع گشود و سورۀ نـور آفریـده شد  

یک خنده کرد؛ صبح ظهور آفریده شد  

بر تخته سنگ غار حـرا عـاری از قلم  

خطی کشید و شعر و شعور آفریده شد  

صـوت خدا ز حنجره گل کرد بر لبش  

داوود پاگـرفت و زبــور آفریــده شـد  

یک جمله از مقاومتش بر زبان گذشت  

کوهی به نـام سنگ صبـور آفریده شد  

موجی به بحر معرفتش زد که بی‌درنگ  

دریایـی از شـراب طهـور آفریـده شد  

عالم محیط معرفت و شوق و شور شد  

ملـک وجـود، محفل فیض حضور شد  

شام سیاه جهل بـه پایـان رسیـده بود  

باور کنیـد صبـح بصیـرت دمیـده بود  

باور کنیـد دولـت قـرآن گــرفت پــا  

باور کنیـد رنـگ شیـاطین پریـده بـود  

میلاد عـدل و داد و مسـاوات و زندگی  

یا کودکی که زنـده به گـور آرمیده بود  

یـا جشـن مـادری کـه ز بی‌رحمی پدر  

داغ شکفته دسته‌گل خویش دیـده بود  

یا جشـن عیـد بـَردۀ شـلاق خورده‌ای  

کز عمر، دست شسته دل از جان بریده بود  

با آن کـه سینه‌اش همـه کانـون خشم بود  

جاری سرشک شادی‌اش از هر دو چشم بود  

****  

شـرم و حیا ز شرم و حیـا سربه‌زیر بود  

بی‌دادگـر شـریف و شـرافت حقیـر بود  

زن در میان جامعـه در معـرض فروش  

ماننـد بـَرده‌ای کـه همیشـه اسیـر بود  

هرکس ضعیف بود چو موری که پایمال  

هرکس که زور داشت به مردم امیر بود  

هرکس که سیر بود چو گرگ گرسنه‌ای  

هرکس گرسنه روز و شب از عمر سیر بود  

در آن محیـط جـور و جفـای ستمگری  

دنیـای خستـه منتظـر یـک بشیـر بود  

توحیـد را دوباره طلوعی مجدد است  

پیداست آن بشیر، وجود محمّد است  

****  

بت‌هـا تمـام ذکـر خدا بـر زبان‌شان  

افتاده بتگران همه آتش به جان‌شان  

پامال گشته‌انـد ستم‌بـارگان چو مور  

انگار آمـده است بـه پایان زمان‌شان  

آتش شده است آب به کام ستمگران  

آجر شده است اهل زر و زور، نان‌شان  

درهم شکسته فرق ابوجهل‌های زور  

از دست حمزه آمده بر سر کمان‌شان  

هیزم‌کشـان آتش فتنه چـو بـولهب  

تبت یدا ابـولهب آمـد بـه شان‌شان  

آن رشته‌ای که «حبلِ مَسَد» بود از غضب  

پیچیـده شـد بـه گـردن حمـاله الحطب  

****  

دیـدم فرشتـه آمـد و بازوی دیو بست  

دیدم چگونه سلسله‌های ستم گسست  

دیـدم بـه روی دوش خلیـلِ خلیل‌هـا  

دست علی تبر شد و بت‌ها همه شکست  

دیدم بـه دست بت‌شکن مسجدالحرام  

نه بت به روی پا نه به جا ماند بت‌پرست  

دیدیـم در محیط ستم، ظلم، سرکشی  

مظلـوم ایستـاد و ستمگـر ز پا نشست  

بـاور کنیـد پرچــم عــدل محمّـدی  

بـر قلـۀ عقیــدۀ مــا سربلنـد هست  

پیش از نزول وحی به عالم صلا زدیم  

مـا پیــرو محمّـد و آل محمّــدیم  

****  

ما در مقام و مرتبه فـوق ملل شدیم  

در مکتب پیمبرمـان بی‌مثـل شدیم  

یک جلوه از حرا به دل ما رسید و ما  

از تیرگی به نور فدایی بـدل شـدیم  

بـا یـک نهیب زندۀ حـی‌علی‌الفـلاح  

تبدیـل بـر حقیقت خیرالعمـل شدیم

  تابیـده شد فروغ بصیرت به قلب‌مان

  یار علـی به فتنۀ جنگ جمـل شدیم

  بـاور کنیـد پیشتـر از بـود خویشتن  

عبد خدا و منکر لات و هبل شدیم

  دنیـا بدانـد اینکـه تمدن از آن ماست  

گیتی همیشه محو صدای اذان ماست

  ****  

گوییـد منکـران همـه برهـان بیاورند  

بـر دردهـای جامعـه درمــان بیـاورند  

دانشـوران کـل جهــان را صــدا زنید  

یک آیـه مثـل آیــۀ قــرآن بیــاورند  

گویید در تمامی ادیـان اگر کـه هست  

مقداد و حجر و بـوذر و سلمـان بیاورند  

مقداد و حجر و بوذر و سلمان‌شان کجاست؟  

کوشش کننــد چنـد مسلمـان بیـاورند  

خواهنـد اگـر سعـادت دنیــا و آخـرت

  بایـد بـه ایــن پیامبـر ایمــان بیاورند  

چونان که بعد ختم رسالت رسول نیست  

دینی به غیـر دیـن محمّد قبـول نیست  

****  

مـا از غدیـر، راه حــرا را گرفته‌ایم  

در این مسیر هر دو سرا را گرفته‌ایم  

از لحظه‌ای که آیۀ اقرأ نزول یافت  

سـرخط سبز شیر خـدا را گرفته‌ایم  

ما را ز خـاک کرب‌و‌بـلا آفریـده‌اند  

مـا راه سیـدالشهــدا را گرفتــه‌ایم  

پرواز ما ز اوج ملک هم گذشته است  

ما زیر بال، ارض و سما را گرفته‌ایم  

ای خاندان پاک محمّد خدا گواست

  مـا دامــن ولای شمـا را گرفته‌ایم

  «میثم» همیشه خاک ره میثم شماست  

تا هست زنـده در نفس او دم شماست    

مرآت ولایت 5 – غلامرضا سازگار

تاریخ ارسال : شنبه 6 خرداد 1391
آخرین بازدید : سه شنبه 19 آذر 1398
تعداد بازدید کننده : 1893
دفعات مشاهده : 1945
» ارسال نظرات
متن پیام : *
نام :
تصویر امنیتی :
 
 
 

سرود میلاد امام حسن عسکری علیه السلام

نوحه حضرت معصومه سلام الله علیها

سرود آغاز امامت امام زمان (عج)

سرود میلاد نبی مکرم اسلام حضرت محمد صلوات الله علیه

قال الصادق علیه السلام

کسی که در پی برآوردن نیاز برادر مؤمن مسلمان خود باشد، تا زمانی که در فکر نیاز اوست، خداوند در پی (برآوردن) نیاز وی باشد.

(أمالی‌طوسی: 97/147)
مسئله روز

مسئله : اگر برای مسح، رطوبتی در کف دست نمانده باشد نمی‌تواند دست را با آب خارج، تر کند، بلکه (آقای سیستانی:... باید از ریش خود رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید و گرفتن رطوبت از غیر ریش و مسح نمودن با آن محل اشکال است.) باید از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد و با آن مسح نماید.

(آقای بهجت:... بنابر احتیاط باید اول از تری موی ریش و ابرو کمک بگیرد و اگر در آنها تری نبود از دست‌ها رطوبت می‌گیرد.)

آیت‌الله مکارم: اگر رطوبت کف دست خشک شود می‌تواند از اعضای دیگر وضو رطوبت بگیرد با آن مسح کند، ولی از آب خارج جایز نیست و اگر فقط به اندازۀ مسح سر رطوبت دارد سر را با همان رطوبت مسح کند برای مسح پاها از اعضای دیگر، رطوبت بگیرد.

 (توضیح‌المسائل‌مراجع،مسأله 257)

اینستاگرام

پنل کاربری

کلیه حقوق مادی و معنوی مطالب متعلق به موسسه هنر و ادبیات هلال می باشد
طراحی و برنامه نویسی گروه فاواتک